ផ្លូវ-ថ្នល់

ផ្លូវ-ថ្នល់

 អ្វីទៅជាផ្លូវ ថ្នល់

អ្វីទៅជាភាពដូចនិងភាពខុស?

ផ្លូវ_ថ្នល់

ចំពោះ​យើង​ជា​ម្ចាស់​ភាសា​ដែល​និយាយ​ភាសាខ្មែរ​តាំង​តែ​ពី​កំណើត​មក ច្បាស់​ណាស់​មិន​មាន​ចម្ងល់​ ហើយ​ក៏​មិន​ច្រឡំ​អំពី​ពាក្យ​ទាំង​ពីរ​នេះ​ដែរ​។ ប៉ុន្តែ បើ​សិន​ជា​មាន​គេ​សួរ​ថា​"​ខុស​គ្នា​យ៉ាង​ដូច​ម្ដេច​" នោះ​ប្រហែល​ជា​ពិបាក​នឹង​ឆ្លើយ​ឬ​ក៏​ឆ្លើយ​មិន​ចេញ​តែម្ដង​។

នៅ​ទៅ​នេះ​ យើង​នឹង​សាក​ល្បង​រក​ចម្លើយ​ជូន​លោក​អ្នក​ ហើយ​យើង​សង្ឃឹម​ថា​៖​តាម​រយៈ​បំណក​ស្រាយ​នេះ​នឹង​ជួយ​លោក​អ្នក​ក្នុង​ការត្រិះរិះ​ពិចារណា ​និង​ចាប់​អារម្មណ៍​អំពី​ភាព​ខុស​គ្នា​រវាង​ពាក្យ​នឹង​ពាក្យ​។​ 

មុន​នឹង​ពិចារណា យើង​សូម​នាំ​លោក​អ្នក​ទៅ​មើល​សំណៅ​ឯកសារ​នានា​ដែល​គេ​បាន​និយាយ​ហើយ​ជា​មុន​សិន​។ 

១. វចនានុក្រម ; វចនានុក្រម​ខ្មែរ ១៩៦៧ ពុទ្ធសាសន​បណ្ឌិត្យ ទំព័រ​៣៩៣ : ថ្នល់ ន. ផ្លូវ​ខ្ពស់​ដោយ​ដី​លើក : បរ​រថយន្ត​តាម​ថ្នល់​, ពួត​ដៃ​គ្នា​ជួយ​លើក​ថ្នល់​ពី​ភូមិ​មួយ​ទៅ​ភូមិ​មួយ​, កុំ​លែង​គោ​ក្របី​ឱ្យ​ដើរ​កាត់​ថ្នល់។ ; ទំព័រ​៧១៤ : ផ្លូវ ន. គន្លង​សម្រាប់​ដើរ, សម្រាប់​​ទៅ​​មក​​; ចន្លោះ​លំអាន​; តម្រាយ​; ទំនង​; ដំណើរ​; លំនាំ​; ហេតុ;​ វិធី​។ល។ ពាក្យ​នេះ​មាន​ឈ្មោះ​និង​ន័យ​ច្រើន​យ៉ាង​ណាស់, ដូចជា : ផ្លូវគោក ផ្លូវ​លើគោក។ ផ្លូវឆ្ការ ផ្លូវ​ដែល​គេ​គ្រាន់​តែ​ឆ្ការ​ព្រៃ​ចេញ​ឱ្យ​ទៅ​មក​បាន​ដោយ​ស្រួល។ ផ្លូវ​ជើង ផ្លូវ​តូច​ដែល​ដើរ​ទន្ទឹម​គ្នា​មិន​កើត​។ ផ្លូវ​ត្រឡែង​កែង ផ្លូវ​ដែល​បែក​ខ្វែង​គ្នា​ជា​បីឬ​ជា​បួន​។ ផ្លូវ​ទឹក ផ្លូវ​នាវា​ឬ​ក្បូន​។ ផ្លូវ​ធ្លា ផ្លូវ​សម្រាប់​បរ​រទេះ​គោឬ​រទេះក្របី​។ ផ្លូវ​បត់ ផ្លូវ​តែមួយ​ដែល​បត់​កេល​កុង។ ផ្លូវ​បែកឬ​ផ្លូវ​បំបែក ​ផ្លូវ​ដែល​បែក​ចេញ​ជា​បី​ឬ​ជា​បួន​។​[...] ផ្លូវ​ស្លាប់​, ផ្លូវ​រស់ ហេតុ​ឬ​ដំណើរ​ដែល​នាំ​ឱ្យ​ស្លាប់​, ឱ្យរស់។ ផ្លូវ​សេចក្ដី​ ដំណើរ​សេចក្ដី​។ល។  

បើ​​យោង​​ទៅ​​តាម​​វចនានុ​ក្រម​ មាន​​លក្ខណៈ​​ពេញ​​លេញ​​ហើយ​​សម្រាប់​​ការបកស្រាយ​​នូវ​​ន័យ​​សេចក្ដី​​ស្ដី​​អំពី​​ផ្លូវ​-​ថ្នល់​​នេះ។ តែ​ទោះបី​​ជា​​យ៉ាង​​នេះក៏​ដោយ​​ក៏​​យើង​​នៅ​​តែ​មាន​​អ្វី​​ផ្សេង​ទៀត​​ដែល​​គួរ​​ឱ្យ​​សង្ស័យ​ ដូច​ជា​៖​ ពេល​ខ្លះ​ប្រើ​ជំនួស​គ្នា​បាន ពេល​ខ្លះ​ក៏​មិន​បាន ពេលខ្លះ​ក៏​ហាក់​ដូច​ជា​ពាក្យ​តែមួយ។ ដូច្នេះហើយ​បាន​ជា​យើង​សូម​លើក​យក​នូវ​សំអាង​ផ្សេង​ៗ​ទៀត​មក​ពិនិត្យ​មើល​ថា​តើ​ពិត​ជា​ដូច្នេះ​មែន​ឬ​ក៏​អត់​។

២. ទម្រង់​​វេយ្យាករណ៍ ; បើ​តាម​​វិធី​​បង្កើត​​ពាក្យ : ថ្នល់ ជា​​ពាក្យ​​ក្លាយ​​ចេញ​​ពី​​វិធី​​កម្លាយ​​ដោយ​​ប្រើ​​ផ្នត់​​ជែក​​[-ន៑-] ទម្រង់​​[-ព-] គឺ​​ដល់ + -ន៑- => ថ្នល់​។ ដោយ​​ផ្នត់​​ជែក​​-​ន៑- ជា​​លទ្ធផល​​ពាក្យ​​កម្លាយ​​ជា នាម​​ដែល​​ជា​​របស់ គឺ​​របស់​​សម្រាប់​​ដល់។ ចំណែក​ឯ​ផ្លូវ យើង​មិន​ហ៊ាន​កាត់​សេចក្ដី​ថា​ពាក្យ​ឫស​របស់​វា​ជា​អ្វី​នោះ​ទេ ​ព្រោះ​យើង​រក​សន្ដាន​ពាក្យ​ដែល​ទាក់ទង​នឹង​ផ្លូវ​មិន​បាន។ បើ​សិន​ជា​យើង​ថា​មក​ពី​ពាក្យ​ឫស​ឡៅ ដែល​ពាក្យ​ឡៅ កិ. ចិត​វៀល​ជុំវិញ​យក​សំបក​ក្រៅ​ចេញ​ទុក​ឱ្យ​នៅ​សំបក​ខាង​ក្នុង​ជម​រំលីង​ឱ្យ​ស្អាត : ឡៅ​ដូង​ខ្ចី​, ឡៅ​ត្នោត​ខ្ចី។ ចិត​វៀល​ក្រឡឹង​ឱ​ស្អាត : ឡៅ​អំពៅ។ [...]។ (វចនានុក្រម ទំព័រ១៥៥១) នោះ​យើង​មិន​អាច​រក​ទម្រង់​ផ្នត់​ណា​មក​ដាក់​ដើម្បី​ឱ្យ​កើត​ជា​ផ្លូវ​បាន​នោះ​ទេ ព្រោះ​ផ្នត់ដើម​[ប៑-] ទម្រង់​[ព៑-]​មិន​អាច​ក្លាយ​ជា​នាម​សព្ទ​បាន​ទេ​ រាល់​ពាក្យ​កម្លាយ​ដែល​កម្លាយ​ចេញ​ពី​ផ្នត់​នេះ។ បើថា​ប្រើ​ផ្នត់​ជែក​[-ល៑-] ទម្រង់​[-ព-]​ក៏​មិន​ឃើញ​មាន​សទ្ទតា​ល៑​ដែល។ ដូច្នេះ​យើង​ទាញ​សន្និដ្ឋាន​ថា ផ្ល ជា​សំណុំ​ព្យញ្ជនៈ​តែ​ម្ដង។ ហើយ​យើង​អាច​ឃើញ​អំពី​ភាព​ខុសគ្នា​ត្រង់​ថា៖

  • ថ្នល់ អាច​ជា​ផ្លូវ
  • ផ្នូវ មិន​អាច​ជា​ថ្នល់​បាន​ទេ។
  • មាន​ករណី​ជំនួស​គ្នា​បាន​ព្រោះ​ថ្នល់​ជា​ផ្លូវ។

បើយោង​តាម​ទម្រង់​ខាង​លើ យើង​អាច​ទាញ​បាន​ថា ថ្នល់​មាន​សណ្ឋាន​ដូច​គ្នា​ទៅ​នឹង​ស្ពាន ព្រោះ​ស្ពាន​ក៏​ជា​ផ្លូវ​មួយ​ដែរ។ 

ញ៉.ផល្លី-សុផេន

២៦ មករា ២០២១

Comments

Popular posts from this blog

ពាក្យផ្ទុយ-បដិសព្ទ

ឈឺ ចុក ចាប់ ផ្សា ក្រហាយ

សង្គមភាសា-ការប្រើប្រាស់ពាក្យ